Blog Henriet - Gods wegen via Notter

Op uitnodiging van een lieve zus ben ik laatst in Notter geweest. Jarenlang niet geweten dat er dus een plaatsje tussen Rijssen en Wierden is dat zo heet, en dat daar regelmatig heel inspirerende bijeenkomsten gehouden worden. Zij had gehoord dat daar een spreekster kwam die ik nog van vroeger ken, en ze wilde daar graag heen en of ik mee wilde. Goed plan. Wij reden daarheen en ik wist dus echt niet waar ik terecht kwam, ergens in de middle of nowhere. Er kwam geen eind aan de boerenweggetjes en daar was Notter. 

We arriveerden bij een complex dat dienst deed als gymzaal/ buurthuis en podium voor…..??
Oké…. 
In een redelijk klein, beetje bedompt zaaltje begon de avond met zingen en uiteindelijk kwam de spreekster het podium op.
Zoals altijd sprak ze met o.a. veel voorbeelden uit haar gezin, en ik vond het een aansprekende toespraak.
Na deze toespraak was er de mogelijkheid om voor je te laten bidden.
Dat deed ik, omdat ik al langer bid voor de vraag: ‘Hoe mag ik de derde helft van mijn leven invullen, voor U?’
Sinds mijn pensioen heb ik het idee gehad dat ik met allerlei dingen die ik deed mocht stoppen, en rust en tijd voor mezelf mocht nemen. Dat eerste heb ik gedaan, dat tweede vind ik lastiger. Ik ben een doener en voel me schuldig bij niets doen. Toch merkte ik ook dat ik er wel behoefte aan had, ook aan meer dingen vanuit huis kunnen doen, op mijn tijd, zonder agenda controle.
Daarnaast zat ik nog met dat preken en preekschrijven in mijn maag (zie vorige blog)
Dus liet ik daar in Notter voor mij bidden, door een onbekend echtpaar. Dat voelt wel prettig: ze kennen je niet, weten niets van je en hebben dus geen voorkennis over je.
Ik vertelde dat ik het idee heb dat ik mag gaan spreken, maar verder geen idee heb hoe of wat. Ze wilden graag voor mij bidden.
Hand op de schouder de andere hand omhoog - want zo hoort dat - begon de mevrouw te bidden. Ze zei dat ze mij achter een ouderwetse schrijfmachine zag zitten en dat daar vele vellen geschreven papier uitkwamen. Ik reageerde verbaasd, ik schrijf nooit. Waarop ze het nogmaals herhaalde, want het zouden ook preken kunnen zijn. En verder waren er nog wat dingen die ze benoemde en die haar man bevestigde.
Dit was verrassend. Ik schrijf niet meer dan af en toe een kaartje, een appje en een boodschappenlijstje. Ik heb geen dagboek en weet nooit iets te bedenken als er ergens gevraagd wordt, b.v. bij de connectgroep: ‘Schrijf eens op hoe je …. ervaart.’ Dus enigszins verwonderd ging ik weer naar mijn plek en daarna naar huis.
Een paar maanden later kwam de opmerking dat ik wel leuke dingen schrijf op de connectgroep app en nog iets later of ik niet wat kon schrijven voor de nieuwsbrief. Opeens kwam de mevrouw uit Notter weer in mijn gedachten. Woorden hebben kracht, kunnen scheppingskracht hebben. Soms kunnen profetieën “wakker geroepen worden” door woorden. 
Mijn eerste blog kreeg best positieve reacties. Is dit wat God voor mij in gedachten had? Dat zou ik dus zelf nooit bedacht hebben. 
En nu komt er van alles in mijn gedachten waar ik wel wat over zou kunnen schrijven.
Gods gedachten zijn ondoorgrondelijk, zelfs als ze via Notter leiden.

Henriet