Blog 2 van Henriet: Vrij Zijn, luisteren en (uit)spreken

Begin dit jaar ben ik weer eens naar een Vrij Zijn weekend geweest. Soms ga ik alleen, maar deze keer deelde ik met twee zusters (christelijk jargon want ik heb geen zussen) van onze gemeente een stacaravan. Heel gezellig. Zij zaten elders in de zaal en ik was tussen een groepje Hengelose EGE-ers gaan zitten, met wat beter zicht op het podium. Het was een indrukwekkende Paas conferentie, over de 7 keer dat Jezus voor ons gebloed heeft (Wilkin v.d. Kamp heeft er ook een boek over geschreven). Aan het eind van een van de toespraken zat voor mij de duidelijke oproep om te gaan doen wat God van je vraagt. In de pauze heb ik twee Hengelose zusters gevraagd of ze even naar me wilden luisteren.

“Ik heb al tijden het idee dat God van mij vraagt te spreken. Ik heb ook al tijden een onderwerp in mijn hoofd maar ik doe er niets mee, ik stel het uit. Ik wil, met jullie als getuigen, uitspreken dat ik er nu mee aan het werk ga.”

Spreken. 
Heel veel jaren geleden stond ik alleen achter in de kerk en hoorde ik in mijn hoofd een stem: ‘Jij gaat spreken.’
Ik wist dat dit God moest zijn, want er was verder niemand anders die iets tegen mij kon zeggen op dat moment.
Toen ik goed besefte wat er gezegd werd was mijn reactie: ‘Nou Heer, dacht ik niet.’
Ik zat altijd achteraan in de kerk, nu nog overigens, en voelde me daar zeer comfortabel.
ALS ik al eens iets vanaf het podium iets zeg is de reactie van mijn pubers: ‘Dat klonk ook behoorlijk hakkelig ma, ik heb maar niet geteld hoe vaak je “euh”… zei.’
Geen motiverende opmerkingen dus.
Tijden ben ik hier verder niet mee bezig geweest. Maar als ik erop terug kijk, is God door van alles in mijn leven heen aan het werk geweest om toe te werken naar steeds vrijer op een podium staan.
Inmiddels heb ik weleens gepreekt of een inleiding gehouden. Daar krijg ik goede feedback op en ik begin het steeds leuker te vinden. Maar het zijn incidenten.
Ik heb ook een dilemma. In trainingen heb ik gehoord: ‘Maak bekend wat je graag wil, dan kunnen mensen daarop inspelen.’
Ook heb ik geluiden gehoord van mensen die zeggen: ‘Ik heb altijd gewacht tot ik werd gevraagd.’ Beiden heb ik gedaan afgelopen jaar, en resultaat 0.
Bovendien hebben wij een zoon die veel en zeer goed spreekt, zeg ik als trotse moeder, over hetzelfde onderwerp, dus wat heb ik nog toe te voegen?
En toch blijft het nadrukkelijk in mijn hoofd zitten.

En toen kwam dus Vrij Zijn, en heb ik gedaan wat ik beloofd heb om te doen: aan de Hengelose dames heb ik laten weten dat ik actie heb ondernomen. 
Ik heb het kenbaar gemaakt, ik ben gaan schrijven en heb inmiddels het nodige op papier staan.
Zoals ik nu weet gaat er een prekenserie komen waarin ook mijn onderwerp past.
Zo kan een weekendje Vrij Zijn het nodige in beweging brengen...