Simeon - een gewone geloofsheld
Het kerstevangelie heeft aan tafel luid en duidelijk geklonken. Voor zover dat kan met mijn wat bescheiden stemgeluid. Maar ze hebben geluisterd, tussen het gegrijns en gestoei door. Voor de zoveelste keer in hun leven, maar kun je vaak genoeg horen over de engel die bij Maria en de herders kwam? Wanneer ‘kickt het eindelijk in’? Beseffen ze de enorme betekenis van deze goddelijke ingreep die harmonie, volmaakte relatie en liefde zal herstellen? Ik blijf erin geloven. Ondertussen lees ik een stukje verder en dan kickt een volgend zeer bekend vers bij míj opnieuw in:
Simeon wachtte zijn hele leven al op de redding van Israël. De Heilige Geest was in Simeon en die had hem verteld: ‘Voordat je sterft zul je de Messias zien die God beloofd heeft.’ Gedreven door de Geest kwam hij naar de tempel.
Wow.
In die duistere tijd van stilte van God en onderdrukking door Romeinen, was er een man in wie de Heilige Geest was!
Die Geest die op Pinksteren pas werd uitgestort.
Die Geest die in profeten was, grote namen, lang voordat Jezus kwam.
Simeon is een oude man als wij zijn naam horen, zonder - voor ons bekende - grote daden.
Profeteerde hij? Geen idee, het staat er niet.
Zijn hele leven wachtte hij op de redding van Israël. Was hij de enige?
En was dat voor of nadat de Heilige Geest hem die belofte had gedaan?
Zou hij rondgebazuind hebben dat hij de Messias zou zien?
En zouden mensen hem hebben geloofd, ook nu zijn sterven wel heel dichtbij kwam?
Of lachten ze hem uit, net zoals ooit Noach werd uitgelachen?
En wat gebeurde er nadat hij Jezus toch nog had gezien? Vertelde hij het door? Ging iedereen daarna Jezus’ ontwikkeling volgen?
En doofde dat geloof weer toen er weer 30 jaar stilte was rondom die Jezus?
En waarom ging dat vuurtje niet meteen weer branden toen die Jezus aan het werk ging?
Er waren immers ook nog die bizarre verhalen van de herders?
Zoveel vragen. Over zo’n klein stukje tekst.
Wat wel duidelijk is:
Simeon verwachtte en geloofde. Zijn hele leven, en heel lang zonder te zien. Terwijl het al zo eindeloos lang donker was.
De Heilige Geest sprak toen al, in een (ogenschijnlijk) gewone man. Terwijl het verder zo stil was. Voor zover wij weten.
En wat de Heilige Geest sprak is gebeurd!
Intrigerend. Bijzonder. Vind ik. Opnieuw en toch weer voor het eerst.
Wat zegt dit mij?
Ik ben de laatste die een bijbelverhaal één op één zal plakken op mijn leven nu.
Voorzichtig stamel ik:
Onze stilte is niet Gods stilte
Daarom leef ik
In verwachting en vertrouwen
En Simeon? Die naam zou vaker mogen worden genoemd. (En niet alleen in óns huis.)
Ik zet zijn naam stiekem in het rijtje van geloofshelden in Hebreeën 11. Degene die uiteindelijk wél 'de belofte van God werkelijkheid heeft zien worden.'
Linda Bruins Slot