De kidsbreak begint altijd met een kleine “volksverhuizing”. De jassen moeten aan, alle kratten moeten mee, en iedereen moet netjes op de stoep lopen.
Als we in het klaslokaal komen, moet iedereen een stoel pakken en maken we een kring. Iedereen mag om de beurt zijn naam zeggen, en omdat het vakantie is geweest, ook vertellen wat hij/zij gedaan heeft in de vakantie. Respect voor de ouders die zoveel ondernomen hebben de afgelopen vakantie! Eén van de jongens was zelfs met zijn vader naar een wedstrijd van F.C. Twente geweest. Dat moet een enorme opoffering zijn geweest voor die vader…
We zingen een paar liedjes, en daarna wordt het Bijbelverhaal verteld. Dat gaat deze keer over Jezus die al in het begin van zijn leven een vluchteling was. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van een buurmeisje van Jezus. De kinderen luisteren erg aandachtig, maar toch verzucht iemand aan het eind: "ik ben heel erg moe."
We houden een kleine pauze. Beneden wordt ranja gehaald (stil zijn, want de maxi’s zitten vlakbij de keuken). We drinken wat ranja, nemen een snoepje en gaan gezellig met z’n allen aan de grote tafel zitten.
Om het verhaal te “verwerken” mogen de kinderen tekenen en kleuren. Ze krijgen een kaartje waarin een liedje staat dat we regelmatig zingen. Daarnaast mogen ze een tekening maken van zichzelf, omdat zijzelf een parel zijn in Gods hand, en omdat niemand ze uit Gods hand kan roven.
De muziek staat aan, wat zorgt voor een gezellige sfeer aan tafel. Hoewel met name de jongens beweren dat ze niet van kleuren houden, is het toch moeilijk om te stoppen.
De jassen gaan weer aan, en we lopen terug naar de kerk.
Ik vind het erg leuk om mee te helpen met de kidsbreak. Op deze leeftijd zingen de kinderen nog enthousiast mee met de opwekkingsliedjes, en geloven alles wat je ze vertelt. En ik zie ook aan de kinderen dat ze genieten en plezier hebben. En af en toe vraag ik me af:
Wat wordt er verteld als vanmiddag gevraagd wordt: hoe was het vandaag bij de kidsbreak?
En wat weten ze nog over een week? Of over twee jaar?
En hoe kijken ze terug op deze tijd als ze later “groot” zijn?
Hebben ze goede herinneringen aan deze tijd? Hebben ze gevoeld en gemerkt dat God van ze houdt en ze accepteert zoals ze zijn? Hebben ze het gezellig gehad, en werden ze met respect en aandacht behandeld?
Wij als kinderwerkers doen ons best om de kinderen een goede tijd te geven, een basis te leggen voor een vast geloof, en goede herinneringen tot stand te brengen. We vragen onze Vader om ons daarbij te helpen en het te zegenen. Misschien horen we over 10 jaar wat gebeurd is met het zaad dat gezaaid is. Vandaag hebben we in ieder geval alvast genoten met elkaar.
Ria Boeve.
