Samen opvoeden is echt leuk!
Vrijdag 13 Januari is het zover! In een kil jeugdhonk, verlicht door tl-buizen, wachten we af wat de EGE-oppermoeder ons gaat voorschotelen. Geen koffie en koek vooralsnog, dat is duidelijk, laat haar lieftallige assistente Esther weten. En zeker geen wijn, hoewel velen van ons ongetwijfeld daarvoor kwamen. Het heette immers 'moedercafé'? Sandra is in gedachten al bezig de Kater af te huren...
Met een droge keel en neerzakkende oogleden (ivm met een after-kinderen-naar- bed- brengen - dip) vestig ik mijn hoop op een inspirerende opvoedles. De juf van de avond houdt ons goed wakker, terwijl ze vertelt over echt zijn als ouder, aan de hand van het boek van Bert Reinds 'We hebben allemaal wat'. Haar wijze woorden, over motiveren, aandacht en kwetsbaarheid, ga ik niet herhalen, had je maar moeten komen. De boekwijsheden kun je zelf nalezen, binnenkort is het ongetwijfeld te lenen bij de boekentafel in de EGE. En wie weet kun je ook nog een hand-out krijgen. Maar dat wat niet in het boek staat, maar als Nandpersad-methode ons is voorgehouden, zou je nooit te weten zijn gekomen, als ik geen toestemming had gehad dit stukje te schrijven ;-)
Zo weten we nu dat al lezend opvoeden niet wordt gewaardeerd door je dochter. Als oma op bezoek is, doen kinderen net alsof er nooit over seksualiteit wordt gepraat, terwijl je er juist zo trots op was dat alles gezegd kon worden. En net doen alsof je een tatoeage prima vindt, zorgt ervoor dat die tatoeage er, gelukkig!, niet komt. Zomaar wat kwetsbare, echte voorbeelden uit een EGE gezin, waardoor ook wij onze maskertjes konden afzetten.
Na eindelijk dat beloofde kopje thee én een koek, kunnen we in kleine groepjes verder doorpraten over de impact van welvaart, eigen ouders en on-echtheid op ons gezin. Mogen kinderen een Wii, zomaar kadootjes krijgen, of een tv op de kamer? En hun papa en mama? Wat trekken wij ons aan van het vernietigende oordeel van andere opvoeders? En hoeveel lijken we op onze ouders, en willen we het anders doen? Zo leuk om elkaar ook op dat vlak beter te leren kennen, te bemoedigen en ook van elkaar te leren!
Ter afsluiting krijgt Marjolein nog een nepsnoepje te eten, en leren we dat 'nep' echt vies is. En het filmpje over de Piano trap spoort ons aan, om van opvoeden een feestje te maken. Daar nemen we dan toch nog een borrelnootje op!
Zo mooi om samen opvoeders te zijn van Gods kinderen. Dankjewel, Esther en Renske. 17 februari mogen we weer. Nog steeds zonder wijn. Maar misschien met een kaarsje? ;-)
Tot dan!
Linda Bruins Slot
